Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Καμιά ειρήνη μ' αυτόν τον νεοέλληνα!

Το αναμενόμενο, δηλαδή τη χρησιμοποίηση ενός αποτελέσματος αγώνα ποδοσφαίρου ως χρήσιμο εργαλείο στα χέρια της προπαγάνδας, παρακολουθούμε από τα μεσάνυχτα της Τρίτης.

Η νίκη της ελληνικής ομάδας ποδοσφαίρου έγινε η -πολυαναμενόμενη για κάποιους εδώ και χρόνια- αφορμή για να διαβάσουμε “ηρωικούς” τίτλους, να ακούσουμε υστερικές φωνές “εθνικής υπερηφάνειας”, να παρακολουθήσουμε γραφικούς τηλεμαϊντανούς να εξάρουν το “ελληνικό dna, την ελληνική ψυχή που δεν τα παρατάει(...)”.

Το γκολ του Σαμαρά, που ακόμα κι αυτός λόγω επώνυμου έτυχε πολιτικής εκμετάλλευσης από πρώην υπουργό Α. Γεωργιάδη, έδωσε το έναυσμα σε μια σημαντική μερίδα πολιτών να βγει στο δρόμο και να πανηγυρίσει για την “επιτυχία της Εθνικής ομάδας”.

Δυστυχώς για τον νεοέλληνα κανένα ΔΝΤ, καμία καταστροφή της ζωής του, καμία πολιτική που υποβαθμίζει το μέλλον των παιδιών του δεν φαίνεται να έχει σημασία μπροστά στην ανάγκη για “εθνικό πανηγύρι” που κάποιες φορές μπορεί να συνοδεύεται με κατά τόπους πογκρόμ εναντίον των μεταναστών.

Διότι ο νεοέλληνας, παρά τα όσα έχουν συμβεί δεν μπορεί να αντισταθεί στο...εύκολο. Είναι ο θιασώτης του Πάγκαλου και της λογικής “μαζί τα φάγαμε”. Δεν θέλει να δυσκολέψει περισσότερο ούτε το μυαλό του, ούτε τη ζωή του. Δεν θέλει να σκεφτεί και να πράξει εντελώς αντίθετα από αυτό που έκανε μέχρι και το 2010.


Μικρά βήματα προς την ριζοσπαστικοποίηση, όπως τουλάχιστον αυτά αποτυπώνονται από τα αποτελέσματα των εκλογών, δεν αποτελούν κανένα εχέγγυο για μια κοινωνία που θέλει ή αναζητά έστω την ανατροπή από αυτό που ζούμε.

Του αρκεί που έχει να πληρώσει ακόμα έναν καφέ και ίντερνετ για το κινητό του έστω κι αν αυτά τα χρήματα προέρχονται από την πετσοκομμένη σύνταξη των γονιών του. Μπορεί να ζει στο σπίτι με τους δικούς του αλλά δεν μπορεί να αντισταθεί στα πανηγύρια για την “εθνική Ελλάδας” και αυτή του η μικροαστίλα είναι που τον κάνει πιο απωθητικό και επικίνδυνο από κάθε άλλη φορά.


Γιατί ο νεοέλληνας δεν είναι άλλος το πρωί και άλλος το βράδυ. Δεν είναι άλλος στη δουλειά, άλλος στο σπίτι, άλλος στο ποδόσφαιρο. Είναι ο ίδιος ακριβώς. Είναι αυτός που σκύβει μπροστά στις επιταγές του κάθε αφεντικού και ακολουθεί πιστά (μη διαμαρτυρόμενος καν) τις αποφάσεις τις εκάστοτε εξουσίας. Είναι αυτός που μπορεί χθες να βγήκε στους δρόμους για να εκφράσει τη χαρά του αλλά μπορεί και να κραυγάζει σα λυσσασμένο σκυλί περί “ομαλής λειτουργίας του κέντρου” όταν το πρωί συναντά συγκεντρωμένους και πορείες για την διεκδίκηση κοινωνικών δικαιωμάτων.

Καμιά ειρήνη μ' αυτόν τον νεοέλληνα!