Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

Αντάρτες για τη πελατεία τους

Υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή που χωρίζει τη κοινωνική δικαιοσύνη από τον κοινωνικό αυτοματισμό. Στα χρόνια του ΔΝΤ, δυστυχώς, ο κοινωνικός αυτοματισμός συμπαρέσυρε τα πάντα στο πέρασμά του.

Ούτως ή άλλως βέβαια ως κοινωνία, δεν είχαμε αποδείξει και ότι διαθέτουμε τα κατάλληλα αντανακλαστικά ώστε να μπορούμε να διαχωρίζουμε το ταξικό συμφέρον των εργαζομένων. Ποιοι δηλαδή είναι αυτοί που είναι πραγματικοί σύμμαχοι της εργατικής τάξης και ποιοι περιστασιακοί ανάλογα με το στιγμιαίο μικροσυμφέρον τους.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Όπου η συγκυβέρνηση και το Υπουργείο Οικονομικών δέχονται πιέσεις (σύμφωνα με τα ρεπορτάζ) από πέντε βουλευτές της ΝΔ για την μισθολογική αποκατάσταση των ένστολων.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: Κανένας από τους παραπάνω βουλευτές δεν απαίτησε ποτέ μέχρι σήμερα την αναπροσαρμογή μισθών και συντάξεων για κάποια άλλη κατηγορία εργαζομένων. Αντιθέτως, ψήφισαν και συνεχίζουν να ψηφίζουν και να στηρίζουν τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου η οποία με τις πολιτικές της κατακρεουργεί τη κοινωνία. Κι αν το κάνουν τώρα, σήμερα, βάζοντας στην επιχειρηματολογία τους και λίγο από....αγρότες αυτό κι αν αποτελεί ομολογία προσωπικού συμφέροντος.

Από την άλλη πλευρά η ένσταση αναφέρει ότι το...πάθος των βουλευτών της ΝΔ έχει ένα σοβαρό επιχείρημα: Την δικαστική απόφαση. Φυσικά θα μπορούσε να απαντήσει κάποιος ότι είναι η μοναδική απόφαση που (μαζί με αυτή υπέρ των δικαστικών) δικαιώνει ένα κλάδο εργαζομένων. Και τι σύμπτωση! Αυτός δεν είναι άλλος από τους βασικούς πυλώνες της, τα όργανα δηλαδή, που αδιάκοπα στηρίζουν με νύχια και με δόντια το σημερινό καθεστώς. Είτε στη πράξη (βλέπε ΜΑΤ και αστυνόμευση παντού) είτε στη ψήφο (βλέπε αποτελέσματα στα εκλογικά τμήματα που ψήφισαν αστυνομικοί), είτε με τις αποφάσεις τους (βλέπε δικαστικές αποφάσεις κατά των εργαζομένων).

Με την “πίεση” λοιπόν που ασκούν οι βουλευτές της ΝΔ πετυχαίνουν α) να βγάλουν από τη δύσκολη θέση που βρίσκεται (;) το Υπουργείο Οικονομικών και να απεγκλωβιστούν από την όποια εσωτερική γκρίνια στο χώρο της συγκυβέρνησης καθώς πιθανό ουσιαστικό “αντάρτικο” θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα για την κυβερνητική σταθερότητα και β) την ικανοποίηση μια μεγάλης μάζας ψηφοφόρων της εκλογικής τους πελατείας.

Με λίγα λόγια, στημένο αντάρτικο.